Share

پرتره‌های خانواده گمشده

عكاس: Dario Mitidieri
ترجمه: بابك احساني
«پرتره‌های خانواده گمشده» پروژه‌ایست درباره آسیب و اثرات مخربی که جنگ بر خانواده ها دارد‌. همچنین یاد آور مردمی است که فراموش شده‌اند. این بار، در کمپ آوارگان دره بقاع در لبنان. یادآور ۱/۳ میلیون آواره سوری که نه پولی دارند که خود را به اروپا برسانند نه مأمنی در سوریه که به آنجا پناه ببرند.
هدف پروژه «پرتره‌های خانواده‌ گمشده» ایجاد یک کمپین برای جمع‌آوری کمک‌های مالی در جهت کمک به موسسه CAFOD ( سازمان خیریه بین‌المللی توسعه کاتولیک – the Catholic International Development Charity) بود. هدف، تولید محتوایی برانگیزاننده بود تا در شرایط امروز جهان که مطبوعات و شبکه های اجتماعی از اخبار آوارگان جنگی اشباع شده‌اند، بتواند بازتاب جهانی داشته باشد.
علیرغم آسیب های روحی شدید و ترس از بازگشت آنها، بسیاری از خانواده‌ها پا پیش گذاشتند تا با این پروژه همکاری کنند. برای ما توضیح دادند که نمی‌خواهند فراموش شوند. می‌خواهند همه بدانند که چه بر آنها گذشته است و اینکه بازگو کردن داستانشان در خلال کلمات و عکس‌ها شاید التیام‌بخش​ دردهایشان باشد.
مهمترین عنصر در این پروژه اعتماد بود. این همیشه مسئله مهمی است، اما در این مورد خاص نقش اعتماد بسیار برجسته می‌شود، وقتی بخواهند فجایع و قساوت هایی که از آغاز جنگ شاهدش بودند را شرح بدهند.
از نظر تشکیلات پروژه، یک تیم کوچک در بیروت گردآوردم که از آنجا تمام وسایل مورد نیاز، از جمله صندلی‌ها را به محل مورد نظر منتقل کردیم. دو استودیوی قابل حمل در دو کمپ مختلف برپا کردیم و اطراف هر کدام را فضای بیشتری را برای ایجاد پس زمینه « context» خالی گذاشتیم. عمدا از افراد در پس‌زمینه خواستیم حالتی عادی به خود بگیرند و نگران ثبت اتفاقی و ناگهانی عکس نباشند.
ایجاد ارتباط، چالش اصلی این پروژه بود. اما همراهی افرادی که به زبان عربی و انگلیسی حرف می‌زدند به ما کمک کرد تا داستان این خانواده‌ها را بهتر بفهمیم.
چالش دیگر، سرعت بود. مجبور بودیم سریع کار کنیم چون می‌دانستیم بخصوص کودکان به سرعت خسته می شوند‌.خوشبختانه تجربه عکاسی آزاد برای روزنامه‌های مختلف در شروع حرفه عکاسی به من یاد داده بود که گاهی برای ثبت یک عکس چند دقیقه بیشتر وقت ندارم.
عکاس‌ها در هر شرایطی نقش برجسته‌ای در پوشش وقایع مهم به عهده دارند. ما مسئولیم که آنچه می‌بینیم را از طریق عکس‌هایمان شرح دهیم. ما چشم‌هایی هستیم که مردم دنیا با آن، آنچه در این لحظه خاص اتفاق می‌افتد را می‌بینند. در پروژه « پرتره‌های خانواده گمشده» من در قبال خانواده‌هایی که از آنها عکس می‌گرفتم احساس مسئولیت می‌کردم، و هنوز می‌کنم‌.
این افراد به من اعتماد کردند و درد دلشان را با من در میان گذاشتند تا من با دوربینم شرح تراژدی و داستان فرارشان از سوریه را برای دنیا بازگو کنم. آنها می‌خواستند صدایشان شنیده شود. از اینکه داستان این خانواده‌ها تا به‌حال میلیون‌ها بار در فضای مجازی خوانده شده و پروژه « پرتره‌های خانواده گمشده» هنوز علاقمندانی را در سراسر دنیا به خود جلب می‌کند، به خود می‌بالم.


نظر بدهید